Главная / Для изучающих язык / Сказки на тибетском языке / Сказка «Сидеть под деревом и ждать зайца»

Сказка «Сидеть под деревом и ждать зайца»

སྡོང་རྩར་བསྡད་ནས་རི་བོང་སྒུག་པ།

ཀྲན་གོའི་དུས་རབས་སྐབས།  སུང་གོར་ཞིང་པ་ཞིག་ཡོད།  ཁོས་རྟག་པར་བསམ་ བློ་སྐྱིད་པོ་ཤ་སྟག་བཏང་སྟེ་གནམ་ལས་ཤ་བག་ལེབ་བབས་པའི་རེ་བ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད།  ཐེངས་གཅིག་ཁོས་ཞིང་ལས་བྱེད་སྐབས་རི་བོང་ཞིག་རྒྱུགས་ཡོང་སྟེ་ལྗོན་ཤིང་གི་ སྡོང་པོ་གཅིག་ལ་རྡུང་ཁ་ཐེངས་ནས་ཤི་བ་མཐོང་།    དེས་ན་ཁོས་ ཧ་ཧ། ང་ལ་ལམ་འགྲོ་བྱུང་སོང་། དེ་རིང་ང་ལ་གྲོག་ཡག་པོ་དེ་འདྲ་ཞིག་འཕྲད་སོང་ཞེས་ ཤོད་བཞིན་དུ་ལག་ཐོགས་ཀྱི་ཞིང་ཆས་བཞག་སྟེ་དགའ་སྤྲོའི་ངང་རི་བོང་དེ་ཡར་ བསྒྲུགས་པ་དང་སྦྲགས་ནང་ལ་ལོག་ནས་རི་བོང་གི་ཤ་བཙོ་བར་འགྲོ་ཞེས་ཤོད་ བཞིན་དུ་ཁྱིམ་དུ་སོང་།   ཡུད་ཙམ་སོང་རྗེས་རི་བོང་གི་ཤ་བཙོས་ཚར་བས་ཁོས་ ཨ་རག་འཐུང་བཞིན་རི་བོང་གི་ཤ་བཟས་ནས་སེམས་ཧ་ཅང་སྐྱིད་སྣང་འཆར། སྐབས་དེར་ཁོས་རྟག་པར་གྲོག་དེ་འདྲ་དང་འཕྲད་ན་ཡག་པོ་ག་ཚོད་ཡོད་པ་མ་རེད་དམ།  དེ་རིང་རི་བོང་གཅིག་སྒྲུག   སང་ཉིན་གཅིག་སྒྲུག   གནངས་ཉིན་ཡང་  ཞེས་བསམ་བཞིན་སྐྱིད་སྣང་འཆར་ཏེ་གལ་ཏེ་དངོས་འབྲེལ་དེ་འདྲ་བྱུང་ན་ངས་ཉིན་ ལྟར་ས་ལ་ཁ་གཏད་པ་དང་རྒྱབ་ནམ་མཁར་ཕྱོགས་ཏེ་སྡུག་ལས་བྱེད་དགོས་དོན་ ཅི་ཡོད་སྙམ།    ཕྱི་ཉིན་ནས་བཟུང་ཁོས་ཞིང་ནང་དུ་ལས་ཀ་བྱེད་པར་མ་སོང་བར་ ཉིན་ལྟར་རི་བོང་གིས་རྡུང་ཁ་རྒྱག་སའི་ལྗོན་ཤིང་སྡོང་པོ་དེའི་འོག་ཏུ་བསྡད་དེ་རི་ བོང་རྡུང་ཁ་རྒྱག་པར་ཡོང་རྒྱུར་བསྒུགས་ནས་བསྡད།   མཐར་ཁོར་རི་བོང་ གཅིག་ཀྱང་བསྒྲུག་རྒྱུ་བྱུང་མེད། འཇིག་རྟེན་ཐོག་བྱ་བ་མང་པོ་ཞིག་འཕྲད་སྲིད་ཀྱང་ཡོང་རེ་བྱ་ཐབས་བྲལ།  གལ་ཏེ་ གློ་བུར་དུ་ཐོབ་པའི་དངོས་གྲུབ་དེར་ཉིན་ལྟར་ཡོང་རེ་བྱས་ན་གང་ནས་ཡོང་།  གྲོགས་པོ་ཆུང་ཆུང་ཚོ།  རང་རེའི་བསམ་འདུན་དག་རང་ཉིད་ཀྱི་འབད་བརྩོན་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་འགྱུར་ཐུབ་པ་བྱེད་དགོས། གནམ་ལས་ཤ་བག་ལེབ་གཏན་ནས་འབབ་མི་སྲིད། གང་གི་དུས་སུའང་བྱ་བ་བཟང་པོས་ང་ཚོ་བསྒུགས་ནས་སྡོད་མི་སྲིད། གནས་ལུགས་འདི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཤེས་སམ།

«Сидеть под деревом и ждать зайца»

Во времена царя Тронко в местности Сунго был один крестьянин. Он всегда рассчитывал только на удачу, и надеялся, что мясо с хлебом упадут ему с неба. Как-то раз, когда он занимался работой в поле, он увидел, как пробегающий заяц столкнулся со стволом дерева и умер. Он сказал: «Ха-ха! Ко мне пришла удача! Сегодня у меня случилось такое везенье!». И, отложив свои инструменты, он с радостным настроением забрал зайца, сказав: «Вернусь домой и сварю зайчатину».  Вскоре он сварил зайчатину и, как будто выпив водки, когда ел мясо, впал в благостное настроение. Он думал, что теперь, если ему так постоянно будет везти, разве это не очень хорошо? Сегодня дождался зайца, завтра дождется зайца, послезавтра тоже дождется зайца! И думая так, он становился счастливым. «В случае, если это действительно будет так происходить, какой же смысл мне каждый день так тяжело работать лицом в землю, а спиной в небо?» думал он. Начиная со следующего дня он, не делая никакую работу в поле, каждый день сидел под деревом, об которое ударился заяц и ждал, что заяц опять врежется в дерево. Но, в конце концов, он не дождался ни одного зайца.                                                                                                                            

В мире возможно встретить много разных событий, но не надо надеяться, что это опять произойдет.  Если внезапно мы получили что-то, и если будем надеяться, что это будет происходить каждый день, с чего же это произойдет?

Маленькие друзья. Наши собственные надежды должны основываться на наших собственных усилиях. Мясо с хлебом не может упасть с неба. А добрые дела никогда не будут нас ждать. Это естественное положение вещей, Вы знаете это?